Rodzinne życie wójta

NOWa: Rodzina dla każdego powinna być wsparciem, a dom miejscem, gdzie można odpocząć i nabrać sił. Lecz życie rodzinne wymaga też odpowiedzialności i poświęcenia. Czy tak też jest w rodzinie wójta, a zarazem męża i ojca czwórki dzieci Zbigniewa Pyczki?
Aneta Pyczko: Na co dzień musimy polegać na sobie, ponieważ reszta naszej rodziny jest za granicą. Staram się być wsparciem dla męża, wysłuchuję go, kiedy musi się on „wyżalić”, ale nie doradzam mu w sprawach zawodowych i nie mam wpływu na jego ostateczne decyzje. Wierzę, że postępuje on właściwie, choć funkcja wójta gminy wiąże się z wielką odpowiedzialnością.
NOWa: Czy po wyborach wasza rodzina odczuła zmiany w nastawieniu sąsiadów czy znajomych? Jaka była reakcja dzieci na to, że ich tata zajmuje tak ważne stanowisko?
A.P.: Mąż zawsze był społecznikiem, więc wiedziałam, że poradzi sobie z zadaniami szefa gminy. Lecz nie dowierzałam, kiedy został wójtem. Starsza córka Klaudia, uczennica gimnazjum, z obcymi rozmawia ostrożnie i z wyczuciem, ponieważ zdaje sobie sprawę, że stanowisko wójta gminy jest bardzo ważne. Młodsze dzieci po wyborach zasypywane były pytaniami rówieśników, ale nawet nie wiedziały, kto to jest wójt i nie przejmowały się zbytnio nową sytuacją. W naszym życiu rodzinnym nic się nie zmieniło, a woda sodowa nie zawróciła nam w głowach. Mąż jest tym samym człowiekiem, jak każdy ma swoje wady i zalety. Najważniejszą zmianą jest to, że teraz często nie ma go w domu.
NOWa: Pani mąż jest samorządowcem. Czy z tego powodu interesuje się Pani polityką w regionie, gminie, powiecie?
A.P.: Od czasu wyborów nic w tym zakresie się nie zmieniło. Owszem, śledzę życie gminy, staram się pamiętać nazwiska współpracowników męża. Ale polityka w większym zakresie mnie nie interesuje.
NOWa: Czy Pani stara się towarzyszyć mężowi na różnych oficjalnych uroczystościach?
A.P.: Jak tylko jest to możliwe, staram się towarzyszyć mężu. Niestety, czasem bywa tak, że z powodów rodzinnych muszę zostać w domu. Teraz starsza córka jest już na tyle duża, że potrafi się zająć młodszym rodzeństwem, więc ja mam więcej czasu.
NOWa: Jaki jest podział domowych obowiązków w rodzinie?
A.P.: Zawsze było tak, że to ja zajmowałam się domem. Mąż pracował, a ja mogłam więcej czasu poświęcić dzieciom. Więc gotowanie, sprzątanie i zmywanie to moja dziedzina. Przy odrabianiu lekcji ja sprawdzam matematykę, ale z polskiego tata jest lepszy. Przy każdym wypracowaniu obowiązkowa jest opinia męża, a dzieci słuchają jego uwag.
NOWa: Jak spędzacie swój wolny czas, niedzielę czy urlop?
A.P.: W naszej rodzinie nie uznajemy odpoczynku przed telewizorem czy komputerem. Lubimy wspólne spacery do lasu czy przejażdżki rowerami, chociaż ostatnio brakuje na to czasu. Ale niedziela zawsze rozpoczyna się Mszą w kościele, później wspólnie zasiadamy do stołu. Obiad też mamy tradycyjny, z własnych produktów. Nie kupujemy ciasta czy gotowej pizzy, chętnie natomiast jadamy rosół, bigos i gołąbki. Czasami jedziemy zwiedzić okolice. Byliśmy z rodziną w Zamościu, w klasztorze w Leżajsku, w Górecku czy na Szumach. Najbardziej zapamiętanym przez młodsze dzieciaki wyjazdem był dwudniowy wypad do Krakowa. Pomimo obowiązków zawodowych, mąż stara się, aby jak najwięcej wolnego czasu spędzać z rodziną. Nie należy do takich, którzy po pracy zakładają kapcie i czytają gazetę, woli pograć w piłkę z chłopakami.
NOWa: Kto dba o wizerunek męża? Czy wójt polega na Pani guście w doborze krawata do koszuli, czy sam decyduje o stroju?
A.P.: Mąż dba o swój wygląd i lubi, kiedy ubranie pasuje i dobrze leży. Koszulę mogę mu kupić sama, ale garnitur wybieramy wspólnie. Zazwyczaj muszę obejrzeć i wyrazić swoje zdanie, co do nowego ubioru.
NOWa: W każdej rodzinie są sprzeczki i różnice zdań. A jak jest u was?
A.P.: Żyjemy zgodnie, a nieporozumienia wyjaśniamy rozmawiając. Dorastająca córka, która zresztą wizualnie i charakterem jest podobna do taty, próbuje przeforsować swoje pomysły co do wyglądu lub zachowania. Mąż jednak twardo broni swojego zdania, nie do pomyślenia jest, żeby na przykład zaczęła chodzić na obcasach i umalowana. Ceni sobie skromność i schludność w ubiorze. Co do reszty, to w naszej rodzinie się układa. Każdy zna swoje miejsce, dzieci potrafią zachować się samodzielnie i odpowiedzialnie. Potrafimy się cieszyć tym, co mamy i szanować się nawzajem.
NOWa: Dziękuję za rozmowę.
A.P.: Dziękuję.