„Radawca wszędzie brak”

Tytuł honorowego obywatela otrzymują osoby, które w znaczny sposób wpłynęły na rozwój gminy i przyczyniły się do poprawy życia jej mieszkańców. To jedno z największych wyróżnień przyznawane osobom, budzącym powszechny szacunek, cieszącym się uznaniem społecznym i jednocześnie forma uznania dla ich działań. - Tytuł Honorowego Obywatela Gminy przyznawany jest także dlatego, żeby ludzie mieli świadomość, że pamięta się o zasługach osób działających na rzecz lokalnej społeczności. Przyznając taki tytuł, chcemy jednocześnie zachęcić mieszkańców do angażowania się w sprawy gminy - powiedziała Maria Skóra, sekretarz gminy Tereszpol. Tereszpolscy radni tytuł ten przyznali już drugi raz. Pierwszy, w 2003 roku, trafił do rąk ks. kanonika Jana Mackiewicza za owocną pracę duszpasterską sprawowaną przez ponad 30 lat na rzecz tereszpolskiej społeczności. Drugi został przyznany pośmiertnie Stanisławowi Radawcowi za zaangażowanie i działalność w rozwiązywaniu problemów lokalnych. - Myślę, że przyznanie tego tytułu panu Rudawcowi jest jak najbardziej zasadne, ponieważ pan Radawiec zacnie przyczynił się do wytworzenia pewnych dóbr, z których do dziś mogą korzystać mieszkańcy gminy. Był człowiekiem bardzo zaangażowanym - powiedział Stanisław Sitarz, przewodniczący Rady Gminy Tereszpol. Wśród wspomnień sąsiadów i mieszkańców gminy na temat Stanisława Radawca na pierwszy plan wyłania się obraz pana Stanisława jako człowieka, który w ogromnej mierze przyczynił się do wybudowania szkoły w Tereszpolu-Zaorendzie. Ziomkowie wspominają go jeżdżącego do Warszawy, aby u najwyższych władz walczyć o wybudowanie szkoły, jak i osobę, która poświęcając swój czas pilnowała zgromadzonych materiałów i nadzorowała prace nad samą budową. - To, żeby w Tereszpolu-Zaorendzie była duża, nowa szkoła było jego wielkim marzeniem. Dzięki jego staraniom ta szkoła nie została wybudowana w Zwierzyńcu, bo takie były plany, tylko właśnie w Tereszpolu-Zaorendzie - wspomina Halina Oleszczak, która działała z panem Stanisławem. - Do realizacji tego marzenia dążył przez wiele lat. Za swoje pieniądze jeździł do Warszawy. Jak coś zamierzył, to musiał sprawę doprowadzić do końca. Jak jednymi drzwiami był wyganiany, wchodził drugimi - dodaje pani Halina. - Chciał poprawić los sąsiadów, mieszkańców gminy. Ponadto mieliśmy czworo swoich dzieci, niestety, do nowej szkoły mogła uczęszczać tylko najmłodsza córka i to zaledwie przez rok - opowiada Marianna Radawiec, żona pana Stanisława. Stanisław Radawiec był rodowitym tereszpolaninem. Urodził się 24 kwietnia 1937 roku. W Tereszpolu spędził całe swoje dzieciństwo, tutaj uczęszczał do szkoły podstawowej. Przez wiele lat pracował w Krasnobrodzie, w firmie zajmującej się budową dróg. Wieloletnią działalność społeczną rozpoczął od wczesnej młodości. Najpierw założył Związek Młodzieży Polskiej w Tereszpolu-Zaorendzie, któremu przez wiele lat przewodniczył. - Do związku należała okoliczna młodzież. Związek za swoje pieniądze kupił świetlicę, która była miejscem spotkań i zabaw. Zaczęło się coś dziać - powiedziała pani Halina. Ponieważ w Tereszpolu było wielu sympatyków piłki nożnej, z inicjatywy pana Stanisława powołany został Ludowy Zespół Sportowy. Czołową dyscypliną uprawianą przez jego członków była piłka nożna, sam Stanisław Radawiec w drużynie był bramkarzem. Działalność społeczną pan Stanisław kontynuował także w czasie służby wojskowej. - Zawsze z chęcią się udzielał. Był dobrym człowiekiem w domu i w sąsiedztwie - wspomina męża Marianna Radawiec. - Było też tak, że nieraz musiałam go zastępować przy pracach w gospodarstwie - dodaje pani Marianna. Wielu mieszkańców Tereszpola kojarzy go z walką o reaktywację gminy Tereszpol, o powrót Urzędu Gminy ze Zwierzyńca do Tereszpola. Jeszcze przed reaktywacją gminy pan Stanisław sprawował funkcję radnego w gminie Zwierzyniec. Następnie kontynuował pracę na rzecz społeczności w Radzie Gminy Tereszpol. Przez kilka lat, aż do śmierci w 1989 roku, był także sołtysem. - Dobrze się z nim współpracowało. Miał niezwykły dar przekonywania i wpływania na innych. Przy czym wszystko robił z charakterystycznym dla niego poczuciem humoru. Faktycznie miał chęć do robienia wszystkiego jak mało kto - powiedziała Amelia Kurzyńska, która była pierwszym sekretarzem reaktywowanej gminy. Była sekretarz pamięta, że po jego śmierci dało się zauważyć, że było coraz mniej podejmowanych inicjatyw. - „Radawca wszędzie brak” - często powtarzali mieszkańcy spotykani czy to w sklepie, czy na ulicy - dodaje sekretarz Kurzyńska.